Deze website is gemaakt naar aanleiding van mijn film Paradiso Stills/Paradiso Still lives, waarin ik door de Amsterdamse fotograaf Max Natkiel gefotografeerde personen heb gevraagd opnieuw voor de camera te staan, maar ditmaal een filmcamera. Deze ‘fotofilm’ is een soort bewegend fotoalbum. Honderd maal wordt een zwartwitfoto zonder geluid getoond die, op een enkele uitzondering na, even later overvloeit in een bewegende kleurenfilmopname met geluid van diezelfde mensen twintig à vijfentwintig jaar later, in vrijwel dezelfde uitsnede maar dan niet meer in Paradiso, doch in een omgeving die zij zelf hebben verkozen en die iets over hen laat zien.

Voor dit project heb ik gedurende bijna twee jaar enkele honderden anonieme bezoekers van Paradiso opgespoord die Max Natkiel gefotografeerd had. Ik heb als buitenstaander het vertrouwen weten te winnen van een bijzondere groep individuen die in een bijzondere stad en tijd jong waren geweest: Amsterdam beleefde immers woelige tijden in het begin van de tachtiger jaren van de vorige eeuw. Personen voor wie deze wilde jaren hun vormende jaren waren, die zij intensief hebben meegemaakt (drugsgebruik, spijbelen, “no future”, kraken, “lang leve de lol”, promiscuïteit, “no fun”, van huis weglopen, criminaliteit, ‘doemdenken’, politiek radicalisme, etc.) en waarvan velen beweerden dat het de beste jaren van hun leven waren. Zij hebben vervolgens de meest uiteenlopende levenswegen bewandeld; zijn bijvoorbeeld cameraman geworden of dj, tatoeëerder, tandarts, zwemtrainer, draaideurcrimineel, taxichauffeur, free-fighter, duikschoolhouder, grafisch ontwerper, platenproducer, trambestuurder –alleen al door naar zoiets alledaags als beroepsuitoefening te kijken ontstaat al een eerste indruk die nog maar zeer ten dele en op een oppervlakkige manier recht doet aan de verscheidenheid. Het mooie is dat al deze verschillende mensen gemeen hebben dat ze tussen 1980 en 1985 door een en dezelfde fotograaf volgens een vaste aanpak zijn gefotografeerd.

De film een fotografisch document en biedt geen talige informatie over de geportretteerden, noch in gedrukte tekst, noch in commentaarstem. De filmbeelden reiken wel hints aan van al die verschillende levenspaden, maar wat in film vooral opvalt is het voorbijgaan van de tijd.

De contouren van al die levenslopen, die in film primair ervaren worden als leef-tijd, kunnen op een website duidelijker vormen aannemen. Niet alleen omdat het medium allerlei andere media in zich herbergt waarvan film er maar een is, maar ook omdat mensen hun eigen bijdrage kunnen leveren en omdat het niet vastligt en dynamisch is, kan groeien en een soort eigen leven leiden. Ik heb om de gefotografeerden van destijds te traceren honderden mensen gesproken en weet bijvoorbeeld dat er veel waardevol materiaal bestaat dat nog niet ontsloten is omdat het bij hen thuis op zolders en in kasten ligt: zelf gemaakte fanzines en undergroundblaadjes, manuscripten, foto’s, filmopnamen, muziek, tekeningen en schilderijen, brieven, dagboeken, etc.

De website heeft voorlopig twee basisingrediënten: ten eerste de contactafdrukken van Max Natkiel (die bij deze mensen niet bekend zijn en met behulp waarvan sommigen de zoektocht die ik ben begonnen verder kunnen voortzetten naar gefotografeerde bekenden van toen). Zijn foto’s tonen een cultivering van lelijkheid en chagrijn (veel zwartomrande ogen in bleke gezichten, kapotte kleding, zelfverwaarlozing, goedkoopheid en afkeer van luxe, weinig of geen politieke betrokkenheid en gerichtheid op het uiterlijk) maar ook van een energieke zelf doen-mentaliteit, recht voor zijn raap-houding, shockeren en provoceren – alle facetten die je zou kunnen omschrijven als een punkhouding en -esthetica. Deze nu vrijwel verdwenen subcultuur met een uitgesproken consequentie te hebben vastgelegd op een wijze die twee beroemde voorgangers August Sander en Diana Arbus enigermate verenigt (hij legt een met Arbus vergelijkbare interesse in randfiguren aan de dag en inventariseert deze bijna op Sander-achtige wijze tot een staalkaart aan subtypes) is zonder meer een van Natkiels verdiensten en kan aan de hand van dit overzicht op zijn waarde worden geschat. En ten tweede een verslag van het ontstaansproces van deze film, die mijn eerste lange film is en mijn debuut als producent, met al het wel en wee dat daar bij kwam kijken, zoals het voortdurend zoeken naar extra financiering, mijn uitgebreide speurtocht naar deze mensen, de moeizame samenwerking respectievelijk breuk met de filmmaker met wie ik het project begon, etc. Dit verslag heb ik als een logboek tamelijk consciëntieus bijgehouden als een puur feitelijke registratie, administratie en boekstaving van mijn werkzaamheden. In eerste instantie om de enorme hoeveelheid namen en contactgegevens bij te houden van personen om te kunnen weten wie ik waar en wanneer gebeld / gemaild / geschreven / ontmoet had en in tweede instantie om me te kunnen verantwoorden voor de subsidiënten. Nog steeds houd ik het bij, al was het alleen maar omdat de uitbreng van de film nog niet heeft plaatsgevonden. Een derde ingrediënt van de site kan in het vervolg worden gevormd door de eigen inbreng van de in de film geportretteerden en al diegenen met wie ik in aanraking ben gekomen tijdens het traceren van de gefotografeerden en door een bijdrage van de bezoekers van de site.

Voorlopig staan alle Paradiso-foto's uit Max Natkiels archief met diens toestemming op de site. Er is een mogelijkheid om te reageren (b.v. wanneer je een van de gefotografeerden ­ b.v. een kennis of misschien wel jezelf ­ herkent en dat wilt aangeven). Deze foto's blijven tot nader order van Max Natkiels uitgever/zaakwaarnemer op de site staan.